Miękkie poduszki wspierające siedzenie niemowlęcia na macie edukacyjnej w przytulnym, słonecznym pokoju dziecięcym.

Od kiedy można trzymać dziecko w pozycji siedzącej?

Autor: Redakcja parkrodzinka.pl Opublikowano Czas czytania: 3 min

Dziecka nie należy sadzać na siłę ani podpierać poduszkami, dopóki samo nie osiągnie tej umiejętności. Samodzielny siad pojawia się najczęściej między 6. a 10. miesiącem życia, zwykle około 8.–9. miesiąca, ale tempo rozwoju może być różne.

Od kiedy można sadzać dziecko?

Najważniejsze jest rozróżnienie między biernym posadzeniem a samodzielnym siadaniem. Gdy dorosły układa niemowlę w pozycji siedzącej, podtrzymuje je rękami albo stabilizuje poduszkami, dziecko nie wykonuje jeszcze aktywnie całej pracy potrzebnej do utrzymania równowagi.

Możesz trzymać niemowlę na kolanach w pozycji półsiedzącej lub siedzącej, jeśli jego głowa i tułów są dobrze podparte, a pozycja trwa krótko. Nie powinno to jednak zastępować swobodnej aktywności na podłodze. Krzesełko do karmienia służy do posiłku dopiero wtedy, gdy dziecko stabilnie utrzymuje tułów i samodzielnie siedzi. Wcześniej nie należy używać go do długiego przebywania w pozycji wymuszonej.

Dlaczego bierne sadzanie nie pomaga?

Niemowlę, które nie ma jeszcze wystarczającej kontroli tułowia, po posadzeniu często zaokrągla plecy, pochyla się do przodu, podpiera rękami i przechyla na boki. Taka pozycja nie jest aktywnym siadem. Dziecko nie potrafi wtedy swobodnie przenosić ciężaru ciała ani reagować na utratę równowagi.

Samodzielne siadanie wymaga współpracy mięśni tułowia, miednicy i obręczy barkowej oraz rozwiniętych reakcji równoważnych. Bierne sadzanie nie przyspiesza tego procesu. Może za to ograniczać naturalną naukę kontroli ciała i sprzyjać utrwalaniu nieprawidłowego ułożenia, na przykład obciążania jednej strony lub siedzenia na kości krzyżowej zamiast na guzach kulszowych.

Nie powtarzaj w domu podciągania dziecka za ręce do siadu. Takie testy, podobnie jak bierne sadzanie podczas badania, wykonuje lekarz lub fizjoterapeuta w określonym celu diagnostycznym. Jednorazowe badanie nie jest powodem do niepokoju, ale nie powinno być domowym ćwiczeniem.

Jak wygląda naturalna droga do siadania?

Siadanie nie pojawia się nagle. Dziecko najpierw rozwija kontrolę głowy i tułowia, a potem uczy się przenosić ciężar ciała oraz zmieniać pozycję. Najczęściej proces przebiega w kilku etapach:

  1. Leżenie i kontrola głowy – dziecko unosi głowę, obraca się i coraz lepiej stabilizuje tułów.
  2. Podpór na przedramionach i dłoniach – podczas leżenia na brzuchu wzmacnia obręcz barkową i uczy się przenosić ciężar.
  3. Przejście przez bok – dziecko obraca się, podpiera na jednej ręce i przechodzi do siadu bocznego.
  4. Przejście z pozycji czworaczej – opuszcza miednicę na bok, a następnie odpycha się ręką od podłoża.
  5. Siad stabilny – utrzymuje wyprostowany tułów, może uwolnić ręce i wykorzystuje je do zabawy.

Nie każde dziecko przechodzi te etapy w identycznej kolejności. Niektóre najpierw siedzą stabilnie, a dopiero później samodzielnie przyjmują pozycję siedzącą. Istotniejsze od konkretnego wieku jest to, czy pojawiają się kolejne postępy.

Jak wspierać rozwój bez sadzania?

Najlepszym miejscem do zdobywania nowych umiejętności jest bezpieczna podłoga, na przykład mata. Daje dziecku możliwość obracania się, sięgania, zmiany pozycji i podejmowania prób bez ograniczania ruchu.

Rozwojowi kontroli tułowia sprzyjają przede wszystkim następujące aktywności:

  • Codzienne leżenie na brzuchu podczas czuwania i pod nadzorem osoby dorosłej.
  • Zabawa zabawką ułożoną lekko poza zasięgiem, aby zachęcić dziecko do sięgania i przenoszenia ciężaru.
  • <liswobodne obracanie się na macie oraz podejmowanie prób zmiany pozycji.
  • Ograniczenie czasu spędzanego w leżaczku, bujaczku i innych urządzeniach, które utrudniają ruch.
  • Zapewnienie przestrzeni do samodzielnej zabawy zamiast podciągania do siadu.

Leżaczek, krzesełko czy fotelik samochodowy mogą być potrzebne w określonych sytuacjach, ale nie powinny zastępować podłogi. Fotelik samochodowy służy do podróży, a podczas dłuższej jazdy trzeba robić przerwy zgodnie z zasadami bezpieczeństwa. Poza transportem dziecko powinno mieć możliwość odpoczynku na płaskim podłożu.

Kiedy skonsultować się z fizjoterapeutą dziecięcym?

Późniejsze siadanie samo w sobie nie musi oznaczać zaburzenia. Konsultacji wymaga jednak brak postępów albo nieprawidłowy sposób poruszania się. Warto skontaktować się z pediatrą lub fizjoterapeutą dziecięcym, jeśli:

  • dziecko wyraźnie preferuje jedną stronę ciała lub stale przechyla tułów w tę samą stronę,
  • jest wyraźnie wiotkie albo przeciwnie, bardzo sztywne i ma trudności ze swobodnym ruchem,
  • nie osiąga kolejnych umiejętności, mimo upływu czasu,
  • około 10. miesiąca życia nie podejmuje prób samodzielnego siadania,
  • utraciło wcześniej zdobytą umiejętność ruchową.

U wcześniaków rozwój ocenia się z uwzględnieniem wieku korygowanego. Jeśli coś Cię niepokoi, nie porównuj dziecka z rówieśnikami. Specjalista oceni całość rozwoju, napięcie mięśniowe i kontrolę tułowia, a nie tylko jedną umiejętność.

Najbezpieczniej pozwolić dziecku dojść do siadu własną drogą. Krótkie podtrzymywanie podczas noszenia jest czymś innym niż codzienne wymuszanie pozycji siedzącej. Swobodny ruch na podłodze daje niemowlęciu warunki do rozwijania równowagi, siły i kontroli ciała.


Artykuł ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z pediatrą ani fizjoterapeutą dziecięcym.

O autorze

Redakcja parkrodzinka.pl

Parkrodzinka to poradnik dla rodziców, którzy szukają spokojnych i mądrych sposobów na wychowanie. Piszemy o pozytywnej dyscyplinie, emocjach dziecka i budowaniu dobrych relacji w rodzinie. Podsuwamy pomysły na zabawy w domu i na dworze, podpowiadamy, jakie rzeczy i prezenty warto kupić dzieciom, i dzielimy się wskazówkami, które ułatwiają rodzinną codzienność.

Wszystkie wpisy autora

Czytaj również